«Από τις οικείες, βολικές ξαπλώστρες μιας πολυσύχναστης παραλίας της Αττικής, μία ηλιόλουστη Αυγουστιάτικη ημέρα του 2012, βρεθήκαμε μέσα σε λίγες ώρες σε έναν σκοτεινό θάλαμο του νοσοκομείου Π. & Α. Κυριακού. Ο γιός μας, 20 μηνών ακριβώς, είχε μόλις διαγνωστεί με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1. Η ζωή της νεοσύστατης οικογένειάς μας, είχε μονομιάς αλλάξει, μια για πάντα…
Η πρώτη εβδομάδα ήταν σκέτος εφιάλτης. Τα δυσάρεστα νέα διαδέχονταν το ένα το άλλο με κινηματογραφική ταχύτητα: «Η νόσος του γιού σας είναι χρόνια». «Θα πρέπει να κάνει κάθε ημέρα ενέσεις ινσουλίνης… για πάντα…». «Για να έχετε καλό έλεγχο συνιστώνται 6 μετρήσεις σακχάρου την ημέρα, και άλλη μία κατά τις 2 τη νύχτα». «Με το νέο σχήμα θα κάνετε πέντε (5) ενέσεις ινσουλίνης την ημέρα». Πέντε (5) ενέσεις!!! Κάθε ημέρα!!!! Τα αυτιά μας ακόμα κουδουνίζουν… «Θα μάθετε να μετράτε τα ισοδύναμα των τροφών, προκειμένου να προσαρμόζετε τη δόση της ινσουλίνης». «…Και θα σας περιμένουμε κάθε τρίμηνο για τακτικό έλεγχο». Απαισιοδοξία. Κλάμα. Απόγνωση…
Κι όμως, μέσα σε αυτό το φαινομενικά αποπνικτικά ζοφερό περιβάλλον, η πραγματικότητα (και, δη, η Ελληνική!) αποκάλυψε άγνωστες πτυχές της. Η συντριπτική πλειοψηφία του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού κατέρριψε αρκετούς από τους μύθους που τρέφαμε για τα δημόσια νοσοκομεία… Άνθρωποι με «Α» κεφαλαίο, χωρίς πρόδηλο προσωπικό όφελος, έσπευσαν να μας συμπαρασταθούν και να μας παράσχουν τις εξειδικευμένες υπηρεσίες τους καθώς και πολύωρες εκπαιδεύσεις χωρίς κανένα κόστος, προκειμένου να είμαστε σε θέση να χειριστούμε τη νόσο του γιού μας μόλις επιστρέψουμε στο σπίτι μας, μακριά από τη σιγουριά του νοσοκομειακού περιβάλλοντος. «Και για ό,τι χρειαστείτε, είμαστε στη διάθεσή σας. Το κινητό μας είναι 69…».
Οι θετικές εκπλήξεις ήταν πολλές, αρκεί να τις αναζητούσε κανείς. Το –αδιαμφισβήτητα ελλιπέστατο – Ελληνικό σύστημα υγείας αποκάλυπτε ότι δεν του αξίζει να απαξιώνεται πλήρως. Τα αναλώσιμα και οι ινσουλίνες έχουν μηδενικό κόστος συμμετοχής για τον πάσχοντα. Υπάρχουν σωματεία, τα μέλη των οποίων είναι πρόθυμα να μοιραστούν τις εμπειρίες τους και να βοηθήσουν όσους έχουν ανάγκη. Γονείς παιδιών με την ίδια πάθηση απλά περιμένουν να μοιραστούν με κάποιον τις εμπειρίες τους και να τον βοηθήσουν να ξεπεράσουν τις αρχικές δυσκολίες. Φίλοι και συγγενείς είναι πάντοτε διαθέσιμοι να βοηθήσουν ουσιαστικά με όποιον τρόπο μπορούν. Υπάρχουν σχολεία με εκπαιδευτικούς πρόθυμους να συνεργαστούν με τα παιδιά και τους γονείς.Φυσικά, δεν είναι όλα ρόδινα.
Σας άρεσε :
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου